Annem

Kanınla besledin dokuz ay beni Karnında taşıdın, yordum ben seni Çok acı verse de doğum sancısı Kalmadı ağrın, görünce bebeni Aldın kucağına, verdin memeni Göremedim annem kadar seveni Sızlasa da göğüslerinin ucu Duymadım bir kez ‘üf’ bile demeni Emzirip doyurdun, ben kaka yaptım Göz göze gelince sevgini kaptım Yıllarca yıkadın sildin altımı Uzun gecelerde tam bir azaptım Acıktım ağladım, doyunca sustum Verdiğin mamayı geğirip kustum Arada yoklardı gaz ile sancım, Annem, sensin benim en yakın dostum Sabırla sallarken hep feryat ettim Kalmazdı zamanın, ben sana yettim Okşayıp koklardın, çıkmazdı ahın Ben annemi bir meleğe benzettim İlerlemiş yaşı gül yüzü solmuş Anacığı elden ayaktan olmuş Kim bekler huzur evinde ölümü Terk etmiş evladı, atmış kaybolmuş Koparmış kuyruğu netsin anneyi Bir zalime dönmüş dünkü bebeği Cennet ayağının altına konmuş Böyle mi ödenir anne emeği