İnsanlığa Sitem

Yine Deccal; Çekmiş kılcını Ölüm saçıyor. Kadın-erkek, Genç-ihtiyar, Çoluk-çocuk demeden Birer birer biçiyor. Körpe kuzular; Süt yerine Şehadet şerbeti içiyor. İnsan haklarını haykıranlar; İnsan katliamıyla Sarhoş olup, Kendinden geçiyor. Yok...Yok! ! ! Bu nasıl insanlık, Bu nasıl ahlâk, Bu nasıl vicdan? Düşünün bir kere İnsanız, insan! Azrail misin de Alırsın sen can? Hangi vicdana sığar Dökülen onlarca Masum Kan? Anlamıyorum... Anlıyamıyorum... Neyin savaşını yapıyorlar, İnsanlığı yok etmenin mi? Yoksa boş bir zafer Peşinden gitmenin mi? Anlamak mümkün değil... Hangi zafer, Bir can daha önemli? Hangi amaç, Bir çocuğun mutluluk dolu, Yarına güvenle bakan, Gülen gözlerinden Daha önemli? Hangisi...Hangisi? Eğer ki insansanız; Bunu beyninize, Bunu ruhunuza, Bunu kalbinize, Bunu vicdanınıza sorun. Cevabını o zaman Vicdanınız verecektir size! İster Lübnan, İster Filistin, İsterse başka bir yer... Oyun hep aynı oyun, Sahne hep aynı sahne, Dram hep aynı dram, Senaryo hep aynı senaryo... Başrolde ise; Bu dünyaya ebedi, Kazık çakacağını sananlar. İnsanım deyip, İnsan katliamı yapanlar. Belki de insanlıkta Nasibini hiç alamayanlar! Dün doğdum, Bugün yaşıyorum, Yarın öleceğim. Bu dünyada götüreceğim, Bir tek kefen bezi. O da kısmet olursa! Ebedi kalacaksa, Başımızda dimdik duran, Bir mezar taşı! Birileri dur demeli Bu gidişe. Birilerince kırılmalı, Baz morfin dolu şişe. İnsana haz veren lezzet, Keman çaldırtmalı her azı dişe. Korkusuzca büyümeli, Gülüp, eğlenip koşmalı, Yüzünde gülücükler, Gözlerinde mutluluklar saçmalı, Ahmetle Mehmet, Hasanla Hüseyin, Fatmayla Ayşe.