Bile Bile Çekeceğim

"Aşk karanlıkta ölümcül bir hülyadır" N.Genç Sisler, dört taraftan abanmış ruhumu; Ümitten belirti yoktur gönlümde. Ölüm, sükunet içinde tütüyor başucumda! Ümitsizlik, kamp kurmuş ruhumda. Nimbus; kaplamış güneşin mahzun yüzünü, Istırap ve keder ikide bir dürtüyor ışığını. İçimdeki alev cehennem ateşi gibi ebedi. Bu sevda erite erite bitiriyor beni. Hayatın onsuz geçeceği besbelli. Nuh der Peygamber demeyeceğini bile bile, Yine de bırakamıyorum. Ve yine delicesine seviyorum! Ufukta zerre kadar ümidim yok! Mecalim kalmadı buğu gözlerim kurudu. Fırtınaya kapılan, rengi solan yapraklar gibi; Dalında kurumuş güller gibi; Meçhule karıştığımı bile bile; Yine de can-u gönülden seviyorum. Yazarken bunları, gözlerimden kan damlıyor. Haysiyetim, şerefim köprü olarak kullanılıyor! Bu ıstırabı ben yaşarken, Kim bilir o ne keyif çatıyor.! Yaptıklarımın doğru olmadığını bile bile Yine de içimden atamıyorum. Allah kahretsin!(mesin) Ve yine de seviyorum. Geçtiği yolar abide olmuş hafızamda, Bakışları ok gibi saplanmış yüreğime. Hücrelerime sinmiş huyu! Genliğime karışmış suyu! Sinmiş ruhuma şekli ve Şemalı Yapısı karışmış mizacıma. Bütün bunlara, Bir de unut diyorlar! Ben nasıl unuturum! Allah aşkına!