Güldönümü

lacivert gecenin koynunda açılıyor kutsal ölümlerin yumağı gizil yollarına yaşamın sessiz yolcuları zamanötesinin dönüyorlar bir unutuştan bir unutuşa bir geyik ölüsünü taşıyor gazeller alçakgönüllüğün kayalıklarında ağladığını görüyorum emek kartallarının dinozorlar saygı duruşunda bir çocuk fırçasını aya batırıyor yokluğun resmini yapıyor her şeyin tuvaline gelene geçene soruyor çirkin sözcüğünün anlamını bir adam kimse bilmiyor adı yok hiçbir şeyin herkes gördüğünü söylüyor ağaca baba diyor biri biri yıldıza köpek tanrıyla tanışmamış hiç kimse herkes ozan herkes bilge bir kadın bir erkeği burnundan öpüyor ah ben nerdeyim benim ellerim nerde hiç kimse şaşırmıyor benden başka gülümseyen geceye