Yalnızlık

İçimde buzları eriten bir volkan var Bilmiyorum neden bazen patlıyor lavları etrafa Bazen de yakıyor yüreğimi buram buram Yalnızlık işte yine baş başa kaldık Anlamıyorum neden hep ben ceza çeken senden Seviyorsan sende söylesene be artık gülüm Ama boşver söylersen belki bu yalnızlık biter Yağmur yağıyordu yine güneşsiz sabahlarıma Bir ateş yaklaştı ruhuma ansızın bir anda Kalbim kül oldu sanki bırakılmışlığın acısıyla Seviyorum seni yalnızlık anlasana Ama boşver anlarsan belki bu yalnızlık biter Yağmurların altında hep ben alevlendim Sense alevlerin içinde hep yeşerdin be gülüm Bana kendini değil yanamadığın ateşi ver Bırakta ben yanayım yanmayı beceremediğin aşka Ama boş ver yanarsam sana kavuşma arzum bite