Çocukken

Bir saat vardı küçükken Duvara asılı, kolları sallanan Önünde iki sandalyeli bir masa Bir de eski püskü minderleri Evin kedisi çıkardı pencereye Sokaktan geleni geçeni seyretmeye Uzanırdı boylu boyunca eşiğe Tatlı uykusuna dalmaya Gürül gürül yanan sobanın Üzerinde tüten bir çaydanlık Yanına asılı bir havlu Arkasında sıra bekleyen odunlar Hele bir de hava ayaza vurdu mu Yatardık yorgan döşek yanına Çizgili pijamalarla Dalardık uykuya O zamanlar ne zaman vardı Ne de mekân Çocuktuk ya; günler geçerdi Mızıkayla, topla Bir sedir vardı Cumbalı balkonun kıyısında Yaşlıların oturup da telveli Kahvelerini içip nasihat ettikleri Komşuların gelip dantel ördükleri Eski tahta kapı gıcırdardı Akşamları sokakta dolaşan Sütçüden bir tas dolusu almak için Her açıldığında Ninem anlatırdı Dedemin yaptıklarını Uyumaya gönderilmeden önce Demir örgülü penceresi olan odada Uyku tutmazdı istemeden gidince Bir hayal kurardım Hani büyüsem de büyük bir adam olsam diye Şimdiyse dönüp bakıyorum eskiye Düşünüyorum, keşke çocuk olsam diye