Düşün

Vitrin camları gibi insanların yüzleri Kırılıp dağılıyor kendi aykırılığında Tanımlayamıyor kendilerini kopan parçalar Öylece kala kalıyor ayrı yerlere saplanıp Kendi bütünlüğünden uzak Öz varlığından habersiz emekçi Kınıyor kendinden olanı Oysa ki karın aç Papuç delik Pantolon cepsiz O yinede saldırmakta hakkını arayana Kör itatkar ve bilinçsiz Bakmayı unutalar Unutmuşlar görmeyide Bakışsız gözler dökülmekte Kırışık utangaç yüzlerden Çırıl çıplak anadan üryan Kurumuş tüm sevgi dereleri Kör dokunuşlar kalmış sevda damıtılan gecelerden celişki ırzına geçmekte dürtülerin Makul sevinçlerle boğulur cığlıklar Aşk satar köşe başlarında duygu simsarları Kazıntı tarihler içinde savruluyor istenç Belki varoluş sildiklerini yeniden yazacak. Aykırılığın tutsağı mı ki algı Kendi yanlızlığında hapis varlık Tanımlayamıyor öz varlığı Ya neydi bizi böyle yaşamın çüplüğüne savuran Bellek neye gebe......................