بخش ۹۴

پیر طریقت گوید در هر حال شمار با مزدوران است با عارف چه شمار است عارف خود مهمان است مزد مزدور و پذیرایی مهمان در خور میزبان است مایه مزدور حیرت و مایه عارف عیان است جان عارف در سر مهر او تاوان است جان او همه چشم و راز او همه زبان است آن چشم و زبان در نور عیان ناتوان است مزدور را نور امید در دل تاود و عارف را نور عیان در جان مزدور خود در میان نعمت گردان و از عارف خود عبارت نتوان نفس عارف را قیمت پیدا نه دانی چرا که آن نفس از حضرت جدا نیست قالب چون صدف است و نفس چون جوهر مبداء آن از حضرت است و مرجع آن بسوی حضرت اگر آن از اینجا بودی نفسانی بودی و اگر نفسانی بودی حجاب تفرقه بسوختی که آنچه نفس عارف سوزد آتش دوزخ نسوزد از بهر آنکه آن آتشی است که گرمی دوستی آنرا می افروزد