Bitmeyen-mayaladım

patladı birdenbire şubatın on beşinde kaşları çatılmış kara kışın yüzünde son nefesiyle çırpınan bahar sanma buz tuttun sanma ayazlarla ayazlarda unutuldun bende bana susamış baharlarca baharlardır yerin çat kapı çıkagelen soluk soluğa kapılarda pencerelerde sarkan hâlâ kardelen gibi ellerin gözlerinse hala o eski esintidir rüzgârla ateşle suyla beraber güneşle ayla dolaşan bir vebalı gibi öksürten aşkı. patladı birdenbire renklerin renksiz yüzünde gökkuşağınca kuduran varlığın. baldan bal olan damağımdaki tenin melekleri kıskandıran arşı tenimle soluyan tenin ufalandı dağıldı zamansızlığının her parçası bir başka ana karıştı. sanma soldun sanma kayboldun sen ben olmadan ben sen olmadan sen el oldun varsa saadetin huzurumdur yaraya tuz basar seni sensizliğinde yaşarım. gözlerim sensin kulaklarım sen yok yüreğimde çürüyen çarpıntım mayaladım içime seni M A Y A L A D I M.