Gelincik

bakma göğünde kara bulutlar yurdunda yangınlar bakma cüzzam gözlerinle bu vebalıya gözlerin esip geçiyor gül bahçemden dalını kırıp geçiyor eziyor goncalarını dikenli tellere takılı yüreğimin. darağaçları kurup dergâhında yargılama fermanlar çıkartıp peşine düşme asil duygularımın gözlerinin süngülerini çevirme üzerime kurşun sağanakları altında tutma üşüyen titreyen şu kapındaki varlığımı ayetlerle lânetleme artık eşiğindeyim ya tut ya da bırak beni yağmalardan çıkıp da gelmişim duygularımla esir düşmüşüm bir an güzelliğine kervanlar yıkmışım ayaklarına sularında susamışım bakma şeytan görmüş cin çarpmış gibi ellerim ayaklarım bedenim gül uçsuz bucaksız kainat gibi üç yüz altmış beş gün gündüz güneşler gece aylar kıskandıran düşler tutmuşum inci taneleri gibi dizmişim tek tek bir tek senin için bakma bakma artık gel ip de geçmiyor delip de geçiyor nazın ve bakışların uçurumundaki bu son gelinciği...