Gül Tenli Kül Yiğit

bir yiğit Yorgun bedeni ruhu azat olmuş kölelikten özgürlüğe henüz yirmi ikisinde üç çocuğu âşığı ufak tebessüme aç gül tenli gün eşi gül bir yiğit barışa sevdalı karış karış insan tepeden tırnağa evrensel lisan inancı gül tacı tahtı kül cenneti işgal cehennemi lâl ak gökte karabulut ülkesi koca bir tabut omuzlamış el vermiş sır vermemiş dişleri kenetli alnında pıhtılaşmış ay-dın-lık-lar önünde arkasında sahipsiz yıllar gül yiğit gül ki bahçeler içinde kardeşlikler elinde göbeğin kesilmiş senin ansızın vurdular ansızın geçip durdular akrep yarasa çıyan yürekli yüreksiz adamlar yürekli karşısına vurdular onu yirmi ikisinin tam kırk sekiz yerinden nankörün itin biri ekmeğini yediği insanımsın canım dediği güpegündüz sokaklar ortasında çığlık çığlığa bir siren duygular yaralar sızılar paramparça aldı onu çığlık çığlığa yollar yıllar göçler parça parça aldı onu ölmedi yüzlerce dul binlerce yetimdi şanslıydı obası yurdu çocukları yersiz yurtsuz sürgünler içinde gün veren gül eşi küller içindeydi yiğit yiğitçe affeyledi yaşadı kar boran yüreğiyle güneşlerle baharlarla ve kanayan onca yarayla kahpeliklere bacım kalleşliklere arkadaşım geç buyur geç otur baş köşelerede dedi