Özledim Ana

Çamaltı Mahallesi, Yıldırım sokak Numara: 24 - Yayladağı… Soku dibi insanları, Anıt gibi durur hayalimde Anam oturmuş hamur yoğurur Yarın ekmek yapacak, öğlene kadar Gözleri tandır dumanından yanacak Yüksel, yardıma gelecek söz vermiş Alnında ter bulgur bulgur kabaracak Sıcak bir katıklı ekmek hayalimdeki Ben orda yokum, ağlayacak!.. Ağlama anam, ağlama!... Kavuşuruz bir gün, Yeter ki ölüm olmasın Yeter ki tokmak hoca Çarşı camiinde selaya çıkmasın! Sisleri perde perde dağıtan sesiyle Ortalığı yakmasın… "Çamaltı Mahallesinden…"diye başlamasın Selanın sonuna… Özledim be ana, özledim sizleri Melike'yi, Abdullah' ı, Fatoş'u, Soku Dibini özledim… Özledim sizleri… Sonsuzluğa Allah' a uzanan bir yankı Bir ezan sesiyle uyanır insanlar Yorgun gecede uyanır herkes Benim aklım siz de ve Soku Dibinde Bizim orda çiftetelli, türkü türkü uzanır Düğünlerde davullar vurulur Zılgıtlar çalınır, bilen oynar bilen!.. Böyle gitarmış, kemanmış, piyanoymuş Gıcırdamaz düğünlerde Değil mi ana Hani yaz geldi mi, damımıza Bir çift serçe konar ya Hani asmamız üzüm tutar, Mişmişler sararır… İnsanlar çalışır harıl harıl kış için Güneş yakar o kavruk yüzlerini Hani sen elinde hortum bostan sularsın İrfan elinde tatlıyla gelir Medine, "Esiye abla! " diye bağırır ya İşte o zaman geleceğim, bekle beni ana!...