Soku Dibi Çocukları

Bakma nemli gözlerime Bir iç çekiş görürsün.. Özlemle anarım çocukluğumu Eski, dar sokaklı Tahta harabe evleri bulunan Soku dibinde… Acımasızlığı var, akıp giden zamanın Ömrün her satırında, Her köşesinde… Tam karşımızda Servet amca, Hökümet gibi adamdı… Birinin bir işi oldu mu resmi dairede O'na koşardı… Kâh avukatıydı mahallenin, kâh katibi Nereden bulurdu bunca nüfuzu, Mahalleli şaşardı… Gözlüceli Ali vardı Sokağın solunda. Han duvarlarını anımsatan Bahçe duvarları vardı.. Kocaman dardağan'ı Komşu evleri de sarardı… Arka tarafında Rahmetli Reşit amca, Top kaçınca bahçesine, Kızardı… Hemen yanı başımızda Kepekçi Remzinin hanımı, İnek sağardı… Tahta harabe evlerinin Kulakları tırmalayan Kapı sesleri duyulurdu Oğlu Bayram vardı Bir de Recep Bizden biraz da büyükçe… Az ilerde Postacı Osman derlerdi Yüzündeki çizgilerde Geçmişin tarihi saklı Torunları vardı canciğer Murat ve Reşit abi Samimiyetleri evren kadardı… Semerci Ahmet, Minir abla Fatma, Ferdane… Evleri, Soku dibine bakardı… Genişçe bir bahçeleri Daracık dünyaları vardı Hiç bir yere sığmaz da, Soku dibine sığardı… Üst tarafta Tinzirili Yusuf Abi, Çok görmüş geçirmiş bir adamdı… Sohbetleri ne kadar hoşsa da Politika kokardı… Kızdı mı belli etmez Hemen bir cigara yakardı… Bu sokakta bizim de Köhne bir evimiz vardı. Karşıda iki oda, küçük bahçe, İki katlı ölleye bakardı… Ne hocalar kaldı gelmedik Ne şıhlar, ne cinciler Nedendir bilinmez Kazılan her yerden Muska çıkardı… Soku dibinin sıcak insanları Yoksulluğun acımasızlığını tadarak, Çocuklar taştan misket yapıp yuvarlar Mutluluğun acıyla karıştığı Bu dar sokakta Yaşarlardı