Böyle Girdik Milenyuma

Milenyum dediler adına Güllük gülüstanlık Yıl 1999 /17 ağıstos sıcak Pırıl pırıl bir yaz gecesiydi Bir felaket gecesi oldu adeta Uykuda yakalandı insanlar ansızın Kırk beş saniye dediler Kırk beş yıl gibi geldi bana Birden herşeyin bittiğini sandım Sanki sura üflenmiş gibiydi Şehir toz duman içinde yanıyordu Denizde kriter açılmıştı marmarada Binalar yıkılıp yollar kapanmıştı İnsanlar panik için ağlıyor Koşuyorlar sağa sola Çırpınan inleyen oldukca fazlaydı Feryatlar yükseliyordu semalara Bir mahşer bir can pazarıydı adeta Enkazda kalanlar feryad ediyorlardı Ölü yaralı yada yarı canlıydı Ambulanslar hiç susmuyordu Siren sesleri vardı yalnız şehirde Ağlayanlar inleyenler unutulmuştu Her tarafta cesetler yatıyordu Biz böyle girdik milenyuma Enkazdan çıkardık insanları Kimi ölü kimi yarı canlı Kesik kolları kopuk bacakları Kepceler kazdı günlerce mezarları Enkaz ayıkladık gece gündüz marmarada Manzara oldukca acı yaralılar perişan Hava sıcak su yok yağmur yok Elektirik yok halk dağlarda Körfez yanıyor toz duman içinde Korku hat safada ha öldük ha öleceğiz Herkez başının çaresine bakıyor Enkazlar yaralılarda unutuldu korkudan Okadar robotlaşmış saflaşmışızki Ağlamı üzülmeyi unutmuşuz adeta Gündüzlerimiz gecelerimizle yarışıyor Gözlerimiz yorulmuş yüreğimiz ağlıyor Kepcelerle defnediyorduk cesetleri Toz maskeleriyle dolaştık günlerce Çadır kentleri aş evleri oluşturduk Şehir yıkılmış viran olmuştu adeta Böyle yaşadık günlerce Çok şeyler paylaştık bu şehirde Dostlarımız yakınlarımız öldü Halimize ölümüze bile ağlayamadık Su elektirik yok ilk defa perişanları oynadık Aydınlık dünyanın karanlık gününde İşte biz böyle girdik marmarada Milenyuma