" Ö.ç.m " Den Şubat

Bir soğuk şubat günüydü… Ufacık, çelimsiz birkaç köpek vardı Yollarda yiyecek arayan. İçlerinde en sevimlisi sendin Aldım kucağıma attım arabaya Getirdim inşaata Önce doyurdum karnını Sonra bir isim aradım sana Nankör olmaz, dedim, hayvanlar İnsan olup da insan olamayanlar geldi aklıma "Şubat" dedim sana, gerçi Kulağına ezan okumadım ama İki haftada çok iyi dost olmuştuk seninle Şubat Ben sana, sen inşaata bakardın Gündüz yerde, gece katlarda yatardın Arabamın sesini duyunca İkinci kattan bakar, kuyruk sallardın Fazla gelen kemikleri Burnunla toprağa saklardın İki aylık bir ömürmüş süreceğin Vicdansız bir trafik canavarı katletmiş seni Çocuklarım dediler: _Baba, bizi küçük köpeğin yanına götür, De birazcık sevelim! Geldik Şubat'ın yanına Yolda yatıyordu, ayaklarını uzatmış. _Şubat! Şubat! dedim, hiç umursamadı. Bir anormallik vardı sezdiğim… İndim arabadan, geldim Şubat'ın yanına Kafası ezilmiş, kanlar içindeydi… Yapacağım bir şey yoktu Toprağı kazıp gömmekten başka Ertesi gün mahallenin küçük çocukları gelmiş: _Amca, demişler sıvacılara Şubat'ı nereye gömdünüz? Göstermişler Şubat'ın mezarını Çıkarmışlar mezarından, sevmişler Şubat'ı Hüngür hüngür ağlamışlar, Sonra bırakıp gitmişler. Akşam geldim, tekrar gömdüm Şubat'ı Geride kaldı sadece hâtırası Hakkını helâl et Şubat! "ö.ç.m"