Denizcinin Ölümü

Ben öldüğüm zaman Bir kuş uçacak kafesten Esaret yılların, sıkıntıların ve mahrumiyetin İntikamını alacak! Tabiattan, insanlardan ve insanca yaşamaktan. Sonu olmayan bir boşluğa düşecek, Zamanın öldüğü, pusulanın tanımlanmadığı istikamette Kalacak, özgürce, ebediyette Ben öldüğüm zaman. Stresler bitecek, sinüzütüm azmayacak Gemiler geçmeyecek Kızkulesi'nden Salacak'tan Ben öldüğüm zaman, sırtımda valizim Beyoğlu'nda bir otelde, Simsarların eline vermiş hayatını Karaköy'de, nice, bahtsız Uzaklara sevdalı kalacak ardımda. Ben öldüğüm zaman Tüm hasretler dinecek! Ve bağrımızda otağ kurmuş mecusi Alıp uzaklara gidecek, inancıyla Onu da bizi de yakan ateşi... Denizlerde rüzgarlar, yunuslar Sekiz-dokuz kuvvetinde havalar Kaç yazar bana... Denizler de ölecek, ben öldüğüm zaman. Ve söylenmedik tek cümle bile kalmayacak yüreğimde. Vicdanımla öleceğim, Alıp götüreceğim bir ince sızıyı da kendimle Bir denizci ölecek koca okyanuslardan Kimse farketmeyecek bile... Ben öldüğüm zaman Uzak bir yere firar edecek Kutup Yıldızı.