İman Edenler Şehri

iman edenler şehrinde dehlizlerde gün ışından erinç ibadetlerin serinliği yüreklerde, aks etmesin sakın bir nur ki izi sürülür muhbir muhbir zincirlerle, O'nun adının geçtiği dizelerde virüstür, ahengi bozan bir ihanet çember çember avlularda çevrildiğimiz iç içe duruşlar, dıştan sızışlardır iman edenler şehrinde her ayet bir hükümdür yazılır adımlarımıza su üstünde, akşamleyin iftar sofralarında, gece yakılan zamanlı ışıklar ele veriyor yüreğimizi yüzümüzdeki maskeler eritiyor şekillerimizi ve dönüşümüz yalnız sana iken korkumuz nedendir ki bu fânilikten kol kol, soy soy gelmek varken o güllerle kokulu diyara, içimizde bir acı derin bir yara, bu şehir, bu şehir iman edenler şehri... her yerinde gizli bir dost var her yerinde bir sır gibi duruyor hakikat ipuçlarıyla sırıtıyor, yatıyor boylu boyunca yatırında taş duvarlar diksek, demirden inşa etsek hayatı boğulduğumuz bunca rezalet bile kayboluyor bu yerde. bize ölüm yok bu mabedlerde! akışkanlığını yitirdi zaman, üst üste ân ve ân tütsülüdür burda soluduğumuz hava ölüme devadır dehlizlerde üşüyen zaman, ölüme fetvadır bu mabedlerde o rüyadır ki yeniden hayat buluyor her uyanan... iman edenler şehrinde bir korku bir sessizlik var neden bu suskunluk ardına bakmadan yürüyor kalabalıklar içlerinde sanki can taşıyor her hayal; üşüyor sanki bir ruh dehlizlerde iman edenler şehrinde, bize ölüm yok bu mabedlerde iki hayatı soluyan ruhlarla kolkola saf tuttuğumuz bu şehirde kıtaları da denizleri de birleştirdiğimiz tek hayatlar var bu şehirde...