Beklerim

Boş bakan gözler anlamaz beni, işitmeyen kulaklar duyamaz çığlıklarımı. Öylesine yürüyor zanneder, uzaktan görenler. Belki de “hayat dolu derler” Oysa, fırtınalar kopmaktadır özümde. Dev dalgalar vurur da vurur ruhumun kayalıklarına. Aşındırır benimi sert sular. Döne döne yükselir çılgın hortumlar. Öteden bakan herkes gibiyim sanar. Oysa, ne çoktur herkes olmayı özlediğim zamanlar. Bazen kalbim patlarcasına çarpar. Bazen beynim delice zonklar. Ne aklım erer çevremde olup bitene Ne de anlamadan geçebilirim, bir adım öteye. Kala kalırım olduğum yere. Kala kalırım, rapt olurum, zapt olurum, Dururum. Gitmek isterim, yollarım tükenir. Nefesim kesilir, tıkanırım, boğulurum, Beklerim bir el beni alıp çeksin yutulduğum bu girdaptan. Taşısın ötelere diye beklerim. Bir kurtarıcı beklerim aslında Güneş ülkesinden gelecek olan Ve ışık süvarisi diye anılan Kuyuya düşmekte olan Yusuf’un beklediği gibi.. Ateşe atılan Halil İbrahim’in düşledigi gibi.. O işik elin elime degmesini beklerim Haddimi aşar beklerim Yüregime hayat bahş solugunu doldurmasini Düşlerim Kurtuluşumu Beratimi Arinişimi Zavalliligimi bitirişini beklerim Beklerim geceler zifir. Beklerim yüregim esir.