Sitem Sofrası

Sitem sofrasını açtık erenler İnsanlar bir lokma tatmış gidiyor Bilmem ki bu gidiş, nereye gider? Herkes kendince yol, tutmuş gidiyor� Aç gözünü seyret! Bir ibret âlem Ne varlık mutluluk, ne yokluk elem Kılıçtan keskinken bir kuru kalem Top, tüfek dünyayı yakmış gidiyor� Saygıyı unutmuş insan kendine Kuyu kazar olmuş kendi bendine Her haltı yaparken özgürüm diye Bulanık bir sele batmış gidiyor� Dolaştık âlemi çok yöre gezdik Çok dertler dinledik, çok yara deştik Ne insanlar gördük, ne dostlar bildik Dostunu arkadan vurmuş gidiyor� Kanayan yaraya ilaç çalmayan Avucunu sıkıp yumruk yalayan Dünyanın malıyla gözü doymayan Kuru bir kefene yatmış gidiyor� (Dört kollu tabuta yatmış gidiyor)