Engellinin Anksiyetesi

Kalabalıklar arasından, belli, belirsiz, inip kalkan, tutarsız bir gölge, belirginleşiyor, yaklaştıkça; bakışları: tüm insanlığımızı, ayaklar altına alıyor. kalp atışlarıyla, nefesi pimi çekilmiş bir bomba. yüzünden akan terler alıp götürüyor, tüm sevaplarımızı. Pos bıyıklı, kaba bir ses: 'Sıranı bekle hemşerim...' kalabalıktan, çıt yok... oysa, günün ilk ışıkları gülümsemişti ona, her zamankinden daha iyimser olacak, daha çok, sarılacaktı hayata... insanlara dair, iyi şeyler düşünüp daha güçlü olacaktı, karısına ve çocuklarına, bir tutam umut vaadediyordu, ardına bakarken... Bedenini, daha fazla taşıyamıyor, incecik bacakları çekiliyor yığınların arasından çekilirken düşürüyor koltuk değneklerini ve tüm yarınlarını sonra, arka tarafta ıssız bir yerde çıkarıyor, sigarasını kendisine tüm kalabalıklardan daha yakın... alırken bir nefes göz pınarlarından iki damla yaş... yanına yaklaşıyor, küçük bir çocuk: 'Amca bunlar ne?' 'Onlar, bütün dünyanın koltuk değnekleri...'