Kimse Ölmesin Diye

Hiç kimse ölmesin Yaralanmasın diye Vazgeçtim tahtımdan. Girmesin diye masum rüyalara Yenilgi, korku, öldürmeye dair fikir Payım olmasın diye Kin'le, ah'la düzülen ağıtlarda Adım anılmasın diye lanetli beddualarda Caydım krallığımdan . Ben bunu artık kimse ölmesin diye yaptım. Erguvan renkli gecenin koynunda vurdum yere Gazoz kapağı nişanlarımı, madalyonlarımı Renkli kartondan apoletlerimi Mantar tabancamı, sapanımı Azâd ettim bütün tahta atlarımı Sütre gerisinde bırakarak yürüdüm Korkunun ve zulmün tüm lehçelerini Çocuklar korkuyu bilmeden büyüsün diye Açken, sefilken, vurulurken, ezilirken Gülümseyen bir hayatı Müttefik yapsınlar diye kendilerine Gülmekten korkmasınlar Utanmasınlar diye yaptım ağlamaktan Ardıma bakmadan yürüdüm İnsanca yaşamayı zafer bilerek. Büyümeden daha Daha marşlarla kirletmeden dudaklarımı Çiçekli baharlara teşne yüreğim Eylül hüznüne kurban boynumla Türküler söylemek için Gittim. "Küçükten yâr seveni Loyluda yaar, leylide yaar Ley ley ley Cennete gönderseler"