Aşk Tohumu

Küçücük bir tohumdu bu aşk İlk seni gördüğümde düşmüştü, gönül toprağıma Öyle sevmişti ki yerini Zamanla sarmaş dolaş olup da, karışmıştı toprağa Onu öylece sakladım ki Ne çürümesine izin verdim, ne de yok olmasına Çok özen gösterdim Unutmamak için onu, bir başına toprağın altında Yıllar geçti aradan Ve yine ilk gün gibi, sen çıkmıştın karşıma Değişmiştik ikimizde Ne ben eskisi kadar suskun, ne sen yanımda Yıllar geçmişti Gelmişti artık gönülde saklı tohumun, toprakta Filizlenme vakti Çocuk değildik artık, büyümüştük aynı zamanda Ve zamanı gelmişti Filizlenen aşk tohumunun, sana sırrını açıklamaya Günlerden bir gündü Biraz soluk, biraz buruk, biraz ürkek, biraz korkak Ve her şeye rağmen biraz cesaret Sadece o mahzun gözlerine bakarak Dedim ki; Bir tohumu, ne olur toprağa saklasak Dedi ki; Zamanla filizlenir, topraktan çıkarak Dedim ki; Sonra ne olur, düşüncelere dalarak Dedi ki; En fazla gül olur, beni alaya alarak Peki dedim; Bu tohum aşksa ve açan gül sensen eğer Zamanı gelmiş midir, bu aşkı açıklamanın Bulmadı bile bu aşkı, düşünmeye değer Sonra son sözünü söyledi, o anın ve zamanın Sen bu aşkı sakla, gülü de başkasına ver Ağlıyorum; Şimdilerde tuttuğum, solgun kırmızı bir gül, Elime batan dikenler, toprağa damlayan kan Ey kadere küskün yüzüm, gülebiliyorsan gül Bir daha aşk yetişmez, gönül oldu kan revan Sadece bir tek kökü kaldı sana hatıra, ondan Merak etme gönül, çürütür elbet onu da zaman