Ey Acılarımın Başkenti

Ey acılarımın başkenti Ey gecelerimin cinneti Öyle kolay olmayacak gidişin Daha ilk adımında sendeleyeceksin Bir yangın yayılacak parmak uçlarından Bu şehrin buz tutmuş taş duvarlarına Göreceksin Gezdiğin bütün sokaklarda Düşlerim takılacak ayaklarına Titreyeceksin Ey hayallerimin kaçağı Ey gönlümün sustalı bıcağı İlk darbeyi hatıralar saplayacak sırtına Bütün şarkılara küseceksin Sahipsiz mezarlarda bulacaksın ikimizden kalanı Ve bir duvar gibi çarpacak kimsesizliğin yüzüne İrkileceksin Ey yalnızlığımın miladı! Ey uykularımın celladı! Önce kendi yalanların hançerleyecek seni Sonra 'keşke'lerin Bir kar yangınında buzlar misali çözüleceksin Gözlerinden kara yağmurlar gibi dökülecek pişmanlığın Tükeneceksin... Ey çığlıklarımın sireni! Ey ömrümün kara treni! Köhne bir istasyonda Tek kanatlı bir kuş konacak omuzlarına Kırdığın bir kalbi bırakacak avuçlarına Şaşıracaksın İşte bu son durağı olacak kaprislerinin Delik deşik bir hasretle düşeceksin kaldırımlara Ellerin bile el vermeyecek sana Ayakların çoktan çekip gitmiş olacak Gözlerin en uzak yıldızlara takılacak Yıkılacaksın Bir sen bir de o taş kalbin Kalacak sokak ortasında Kaderinse yaşlı bir çöpçünün yorgun ellerinde Ağlayacaksın Belki biraz geç olacak ama İşte o gün.... Kimi kaybettiğini anlayacaksın....