Şimdi Sıra Bende

Her gün adını fısıldamaktan Bütün şiirlerim isyanda Resmini çizmekten bütün kâğıtlarım yasta Ne zaman sen diye başlasam Bütün kalemlerim kendi ucunu kırmakta Yalnızlık diz çöktü yalnızlığıma Acılar boyun eğdi acılarıma Ve sabır da pes etti artık sabrıma Şimdi sıra bende İki gözüm iki musluk Bir açsam Seni boğacak İki elim iki ateş Bir tutsan Avuçların yanacak Anla artık Yokluğun bir matkap gibi içimi deliyor Bu son seslenişim sana Bu son seslenişim Kapına bir çılgın geliyor İçimde bir yanardağ İçimde bir fırtına Senin de alıp götürecek bil Çıktığın an karşıma