Sevdan Hasret Olur Hasretin Yangın

Duramam artık bu yerlerde Yaşayamam artık bu şehirde Varlığın ölüm olur, hasretin yangın Alır beni bu diyarlardan Yakar kor bir ateş gibi Bakamam artık kömür karası gözlerine Dokunamam artık o sıcacık ellerine Sevdan hasret olur hasretin yangın Savurur beni kimsesiz limanlara Dolaşamam artık Yağmur yağarken bu şehre Boş boş oturamam artık kimsesiz parklarında Soramam artık seni hiç kimselerden Artık ağlayamam beni terk ettiğin zamanlar Gece yarıları uyanamam kâbuslardan Artık sen gelirsin Sen ziyaret edersin beni Bir tek sen anlarsın beni bu denli Oturursun başucuma bir çift söz söyler Benim için ağlarsın artık Dalarsın eski günlere Seni nasıl sevdiğimi düşünürsün Yağmur altında dolaştığımız günler gelir aklına Alır götürür seni bensizlik İçine oturur bir şeyler Konuşamazsın, Çünkü dizilir boğazına sözcükler Zehir olur tüm düşüncelerin Kâbus olur yaşadıkların Sen de kapılır gidersin bir gün Hiç istemediğin sevdamın peşinden Ve sonunda sevdam hasret olur Hasretim yangın.