Ümide Davet

karamsarlık, omuzlarımdaki yük “kurşun ağırlığınca”... çaresizlik, gözbebeklerimdeki kara... ümit, bir derin dondurucuya seralanıp konmuşken; sanılmasın ki arada bir parlayınca içimizdeki kor/ateş yangınlara verdik ara! mümkün mü hayata dönmek bunca ağır yanmışken?!. kâbus, aydınlığımızı engelleyen bir şemsiye: çöreklenmiş tepemize; kımıldasak hislenir!. aldım/alacağım son nefesinizi diye diye adeta Azrail olmaya heveslenir!.. ey ümit!.. çık girdiğin tabuttan, kâm alalım hayattan! savur üzerimize buzdan kristallerini... ayetlerden bir fânusa al bizi; hissedelim Tanrı’nın ellerini, bırakalım tuttuğumuz nefesimizi!.. ey kendisini yer yüzünün halifesi sanan sen: misketlerle kandırılan çocuklardan değiliz! bab’ların senin olsun, kimmiş şu şövalyeler: tükendiğini mi sandın mazlumlar ordusunun sen?.. ulusunu peşkeş çeken alçaklardan değiliz, hiç değiliz sizin bildiğiniz “halklar” dan! büyük geçinen ufaklardan değiliz!.. hoş geldin ümit!