Dev Aynasındaki Karıncaymışım

Fırtınaya karşı, 'Es yiğidin kara bağrına! ' diye Nara atan bir karıncaymışım ki Üzerinde dimdik durduğum yaprağın bile Çoktandır yerinden koptuğunu fark edememişim. Bu perişan adam ben miyim aynada? Demek ki ölmedim, yaşıyorum hâlâ Ömrümün tüm sabahlarını bitirdim oysa Artık yaşasam da…Akşam Akşam... Akşam …bir akşam daha Ben, mağlupların en öndeki neferiyim Gül bahçesine düşmüş çalının dikeniyim Kendime yok ki hayrım, olsun başkasına Ben, çöl ortasında yanan bir deniz feneriyim Bu rüzgârlar, fırtınalar benden değil, Ne bu yağmurlar benim Ne de seller göz yaşlarımdan Her suçu bana atmayın artık Ümidi kestim zaten mutluluktan Veda edip, karanlıkta gölgeme Gideceğim dönmemecesine Az daha bekleyin, Öleceğim kahrımdan Ah! o zaman, o zaman... Kimi suçlayacaksınız ardımdan Beni eskisi gibi görme Bitkinim, yorgunum Yelkenim sökük, kırık dümenim de Küçük dalgalardan bile korkuyorum Çıkamam açık denizlere Sakin limanlara demirliyorum Nice fırtına vardı içimde Şimdi dindi, şimdi durgunum Alışamadım ki eskilerine Her yeni derde de ağlıyorum Gücüm yetmiyor kimseye Bir üf! denilse yıkılıyorum Gençlik aklıma geldikçe Saçımda ak sayıyorum Beni eskisi gibi görme Topladım telaşlarımı çoktan Yavaş, sakin ve huzurlu Bir yolculuğa doğru yürüyorum Artık biliyorum, Yaşamak için aldığım her nefeste An be an ölüyorum. "İstemiyor seni artık, bu yol, bu sokak, bu şehir Gün sana doğmayacak. Oynama kelimelerle ey şair, Yaşadın mı ki olsun hayatında son bölüm Gör ki, baştan beri seni isteyen yalnız 'Ölüm! ' "