Saat 12.55

Bugün, Darmadağın ettiğin bütün hatıralarını, üçer kez öpüp kaldırıyorum yerlerine, Eylül’ün ve çocukların ulaşamayacağı bir yüksekliğe Ve onca hatırandan… Son bir kol saati kalıyor ellerimin arasında, Kordonu sen kokan, son bir kol saati Hatırlıyorsundur, hani şu doğum günümde aldığın Ve senden çok koluma taktığım o saati, hatırlıyorsundur. Bana saat sorulduğunda Saatin kaçı kaç geçmesinden çok Bir an seni gösteriyor oluşuna dalar giderdim Sonra bir el dokunca yorgun omzuma Yüzümde seni yenice görmenin telaşlı mutluluğuyla Pardon derdim, pardon Saat 12:55 Gülümser giderdim… Ve kimseler bilmezdi Yüzünü görmenin yüzümü o denli güldürdüğünü Kimseler bilemezdi…. Evet sevdiğim… Bugün 2 Temmuz ve Saat yine 12:55 Yelkovan, hüzünlü yüzüme gülümsüyor Akrep zehrini damlatıyor nabzıma yavaş yavaş Saniyeler de, kalbime eşdeğer bir tekleme başlıyor Ve Kim demiş aşk tesadüfleri sever diye Acının da tesadüfleri sevdiği anlar varmış Bir zamanlar yüzümüzü güldüren o saatin Bir gün en acı tarihe demir atacağı kimin aklına gelirdi ki Hem de sevmek bu kadar yüreğimize yakışırken Hem de sevmek bu kadar yüreğimize yakışırken Bil ki sevgili…. Artık bütün takvimler kederli bir temmuzdur Ve saat hep 12:55