Ayrılık Terbiyecisi

bağlayıp gözlerini bir küfür ağırlığına bırakıp gittin, "Kaplumbağa Terbiyecisi’ne" mum alevlerini. baktıkça bakıyor, bakıyor... yanıyordum... yangın büyüyor, ben bakıyor... elindeki değneğiyle, Osman Hamdi bakışlarımızı terbiye ediyordu. bağlayıp ayak seslerini yalnızlığın gölgesine uzaklaştın ağır ağır, yalınayak. yalın bir terk ediş değildi oysa herkese açık, özleyen... seven... aldatan... her şeyi anlatan, ayak seslerini bırakmıştın müze camekânlarının ardına. bağlayınca yüreğimi bir gözyaşı ıslaklığına, boğulup gittin. geride ne yangın kaldı ne de ihtişamlı ışıkların altında devleşen ayak seslerin. hepsi ama hepsi tuval üzerinde, bir çırpıda kabuğuna çekilmiş mum kokulu sessizlik içinde.