Hayatın Göbek Bağı

Göbek bağından beslenen fetus Gazlı beze sarılı umut Herkes kendi denklemini yaşardı Ve kendi depremini Kapıda ölümle oynardı Şimdi yorgun değil Bir salkım çocuk Yüklenip sırtına ağır zamanı Fırtınada eprimiş bir alev gül Herkes kendiyle meşgul Yarına kör, yanmamış kül Hızla yayılırken çağ yangını Yaşlanırdı ağır... gecelerin koynunda Koyun koyuna Henüz yaşamamış çocuklar Hecelerken hayatı Ve sokağın çocukları Acıya bulaşmış tiner kokardı Ve kan ve barut kokardı Savaşın çocukları Ve açlığın çocukları Keskin aseton kokardı Küresel dünyamızda Mideleri sindirirken kendini Karanlık sızarken kentlere Tarihin iyileşmeyen yarası Gömerdi, ölmüş hücrelerini Çocuk elleriyle.