İsterdim

Gözlerimin gördügü kadar mutlu olabilmeyi isterdim yanlız kalmadan bakılmayan karanlık gözleimin aydınlanmasını hüzün çokmüş yapraklarımın umutla yeşermesini hiç solmamasını isterdim. Ben üzerinden sayısız insanın gectigi çatlanmış,aşımış ,umursanmayan yıkık viranelein boş kalmış yürklerin basamaklarıyım tamiri imkansızlaşmış yok olmaya mahküm sesiz insanların hırçın cıglıklarıyım Kendini bilmeden savrulan dalından kopmuş yaprak tanesiyim esen yelim belli belirsiz yanızlıkla savaşında yanlız kalmış sokak lanbasıyım susmak bilmeyecek bu yürek öylesine gecelerin içinde arayişi hiç bitmeyecek susmaya alışmış olsam bile içimden yükselecek tükenmek bilmeyen zavalı sevdam