"sız" Ofren

Söylenememiş son veda sözcüğünde düğümlenmiştir hayat denizini bulamamış bir nehir gibi kirli ve kederli. nereden toparlayabiliriz ki, ömrümüzün anlamını yitirmiş parçalarını yalnızlıkla yaftalanmış parklarda ve caddelerde mi aynalarda mıdır yoksa aradığımız Dönüp kendine dökülen ırmaklara benziyoruz Artık farkettik düşlerimizle ödediğimizi herşeyi adına ‘yaşamak’ diyoruz. Neredeydin bunca zamandır diye sorma Bütün papatyalari bitirdim ve bütün şiirleri. sen yoktun senden oncesi vardı ve senden sonrası sonra ben kurumuş dallar gibi yalnız ve kırılgan bütün sazları yüreğimin tellerine vuruyor bütün türkülerin bütün yollar sende tükeniyor. bütün istasyonlarda ben bekliyorum ve deliliğin eşiğinde Saatleri durdurun! Zamanı anılarla ölçüyorum… Biliyorum ısmarlama sevdalar çağındayız “aşk” bir kelebek ömrüne sığacak kadar kısa. Fazlasıyla gururlu; Umurumda değil -I don’t care- tadında. hangi gökte asılı kalmıştır “Sıcak kestane sever misin?” Hangi çağa ait “Ağaçların canı yanar mı dalları kırılınca?” Kafamın içinde sinsi bir cinayet! Maktulu ve katili benim ve suç mahalli Mübaşiri, müdahiliyim davanın, Savcısı ve hakimi. Ahlaksızın biriyim Ne kadar rezilce; Cinayeti yakamda bir kır çiçeği gibi taşıyorum. Hiç pişman değilim…