Aymé!

A Alfonsina Storni Alfonsina Storni
0 Altın Yaprak
Y sabías amar, y eras prudente, Y era la primavera y eras bueno, Y estaba el cielo azul, resplandeciente. Y besabas mis manos con dulzura, Y mirabas mis ojos con tus ojos, Que mordían a veces de amargura Y yo pasaba como el mismo hielo... Yo pasaba sin ver en donde estaba Ni el cruel infierno ni el amable cielo. Yo no sentía nada... En el vacío Vagaba con el alma condenada A mi dolor satánico y sombrío. Y te dejé marchar calladamente, A tí que amar sabías y eras bueno, Y eras dulce, magnánimo y prudente. ... Toda palabra en ruego te fué poca, Pero el dolor cerraba mis oídos... Ah, estaba el alma como dura roca.

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.