Too Late

A Alfred Austin Alfred Austin
0 Altın Yaprak
Had you but shown me living what you show, Now I am gone, to keep my grave-plot green, And I but known what vainly now I know, Lying here alone, how happy had I been! If you with smiles had gladdened our joint home, As now you drench my tenement with tears, Up life's ascent together had we clomb, And traversed hand-in-hand the slope of years. Still is it solacing to feel you lay Upon my sepulchre devoted flowers, When hitherward you wend your widowed way 'Neath scorching sunshine or through drifting showers. Pity that love is ofttimes forced by Fate, In this unpunctual World, to come-too late!

Kamu malı: şairin ölümünün üzerinden 70 yıldan fazla geçti.

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.