Al entreabrirse la Flor del Coyol

A Alfredo Espino
0 Altın Yaprak
Siento una vaga ternura infantil cuando al frescor de las húmedas huertas sus indecibles plegarias inciertas lloran las dulces cigarras de abril. Trémulos llantos que el aura sutil lleva en sus alas, igual que a hojas muertas hacia las blandas llanuras, abiertas bajo los cielos de rosa y de añil... ¡Oh!, las cantoras del riente bohío, que con sus ternezas aduermen al río al entreabrirse la flor del coyol... Y en sus cantares suspiran y lloran entre los claros boscajes que doran las melancólicas puestas de sol...

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.