Çar/mıh

Yürek aşılayan hoşgörü ustalarına, Yağmur yüklü bulutlar ağarken Yunus dergâhına Çarmıhta yalın yüz İsa'yı görsem, ruhuma dokunur İçim el vermez..! Bakamam, bükülürüm dergâhın çöpü gibi Hüzün saçılır yürek yurduna, Kureyşin uluları (!) bilmez..! Kayseri kendini kanatmasa da, kanatırım için için Lâl istifledim!! Cumhurun izini sürmek de varmış serde..! İnsanlar akın akın gelirken Mevlana dergâhına Çarmıhta ney dinleyen İsa'yı görsem Utanırım beni benden eden yoz postinsandan Korkarım kraldan çok kralcı olan (ırk - din) sığınmacıdan..!? Osmanlıdan kalan alışkanlıkla mı bilmem! Mesnevi iklimini yaşatamamış kon / ya (göç) oylumlu ezberciler. Kırmızı gülün suyu az derken Hacıbektaş dergâhı Sinek çatlatan sıcağında İsa'yı görsem Utanırım beni küçük düşüren hayattan Koşarım alevi hoyrat, susuz yeryuvar ateşine Tanrı elçisini tahtaya nasıl çaktın..? Kapısına hangi yüzle varacaksın?.. İçi geçmiş hayat, ağla..! Yana yakıla yer / bezinde… Cennetten kovulduğun gibi atılacaksın yer / yuvardan. 19. 08. 007