Usyürek

Yürek diliyle konuşanlara Kendini kanatan kimsesizlerin kimsesi yetim çocuk Bataklığa dönmüş sapkın ruh; yüz yüzle yürek yolu İlahi lütfa eren düşüngülü, bahar gülüşlü dergâha geldin Satır satır kendini okudun, demini buldun Gün ışıdı, hayat öptü; kapısını araladın yarınların Ahirin oldu ıslığı ay yamaçlı hünkâr..! İçsel boşluğa düşmüş gölgesiyle örtüşmüyor imlasız benliğin Bellek kapın açık kalmış; iç ritmin salkım saçak, akortsuz Bangır bangır cinnetine seyirci, esrikleşen aklın Duyumsamaz kendinden başkasını, kör duvar Bencilliğin iliği dar, gün eğrisi yüzünle empati yapsan İnsan hallerinden anlar, uzatırsın sunak nazargâhını Söküğünü diken derviş gibi su verirsin içsel tellere Gülen gözlerle baktığın hayat imge bahçen..! İç güzelliği tırtıklıyor zaman, ağır çekiyor yoz yürek..! Boş başak iklimi Çılgın çenenin bellekçakımı ses vermiyor, sus pus..! İçinin ipi kopmuş, tıs pıs..! Hayat kenara atmış, karanlığa akıyor iç denizi olmayan postinsan Özüne hoşça baksan, siğim siğim ağlayan gözün yerine koyabilsen kendini Salkım salkım portakal çiçeği kokusu sarkar düş gününe..! İnsan kaç kişi bilir misin can?.. Hayat cini; kanı kendine akar, kaportası kasıntılı İç insanına inemeyenin benliği bir, gövdesi başka havada Dolgun yanaklarını öptürüyor albenili hayat Kırdığı düşlerin sesini duyar kusur kusan yüz Ne zaman halk yozlaşsa, boğmaca olur Anadolu..! Yürekten yüreğe akan yoldur insan; postmodern Zaman da olsa, ehlileştirmeyi bekleyen tay gibidir usyürek. Ve kendin olmakla başlar hayat..!? 07. 07. 07 Kayseri