Cellatlar ve Kızıl Gül

Kaybolmuş güneşiyle işte bu yitik şehirde Bir başıma kaldım canım hayalinin peşinde, Koynumda yalnızlığım, korkak acılar düşümde, Teslimim senelere, bitmek bilmez kederimle. Uçurum alır beni, yerlere düşerken sefil, Gafil ve kimsesiz cesedim. Ayak parmaklarım parçalanmış kaburgalarım bekler her gece düşümde Her sabah umutları alınmış uyanırım. Umutsuz değildim ben kayboldu umutlarım, Bitmez ağrım, yangınım.. Çalmışlar, almışlar, satmışlar Bu bir sitem değil adı koy ki aynıdır sitem Almışlar bir kenara koymuşlar... Değil! Koydular... Umutsuz değildim ben umudu çaldılar. Sevgisiz değildim can; canımdan can aldılar. Kara teslim papatyalar, Soluktur artık sarmaşıklar, Uzadı da ayaz can, gelmez oldu baharlar... Güz yanığında cellatlar kan kızıl gülüm çaldılar, Yalnız kaldı dalı gülümün; Kırdılar oy Yoldular...