Alaca Aydınlıkta

Yıkıcı dost'a Gel de yürürken hiç konuşmayalım Bir yanımız güvercinler, parke taş altımızda Bırak Çıkrıkçılar Yokuşu orda dursun Nasılsa vur emri çıkartıldı adımıza. Nasılsa biz demeyi öğrendim, nasılsa Şimdi ben dedikçe de sen geliyorsun aklıma. Dünya bizim dışımızda, nesneler dışımızda Konuşmak anlamsız, vur emri var hakkımızda. Sevgiler de vurulur, bunu biz biliyoruz Nesneleşen sevgilerle, yüzükle, gülücükle Giysinin üstünde duruşunu ondan seviyorum Gövdenin içinde kıpırdayışı ondan. İnsandan kaçanlar olur yurt dışına Sevmekten kaçanlar olur aile-içinde, Kaçanlar olur yaşamaktan, yaşamları boyunca Ve vur emri çıkartılır bizim adımıza. Bırak Çıkrıkçılar Yokuşu orda dursun Tüllerle, koltuklarla, yatak ve yorganıyla, Bırak arkamızdan gelsin tarihçiler Ve aramızı belirlesin omzundaki küçük çanta. Gel, ve artık hiç konuşmayalım Bir yanımız güvercinler, parke taş altımızda Bırak Çıkrıkçılar Yokuşu orda dursun Nasılsa vur emri çıkartıldı adımıza. Ankara, 1980