Medusa

Yağmur yıkadı Medusa’nın büyülü yüzünü. Bir sığırcık, Kanadı kırık tünedi Apollon’un zirvesine Sağalttı yüreğindeki yarayı... Üşüdü yerde yatan taşlar, Bir yılan kıvrıla kıvrıla geçti otların arasından. Bu üşümeler Tanıdık üşümeler, bir fidan üşüdü sessizce... Baş büyücü tüm büyüleri üfledi gökyüzüne. Zamana meydan okudu Bin yıl öncesinden baş bilici Zarakis. Bir sofra kuruldu zamanın orta yerine. Her sabah yeniden yeniden kurulan bu sofra doyurdu tüm doğayı... Afrodisyaslı Yontucu Hırissos ilk darbeyi vurdu mermere kaşları çatıldı, Medusa’nın başında yılanlar... Ölümlü değildi artık hiçbir tanrı. Geceye acılarını sustu bir çoban yüreğine gömdüğü sevisini yitik sevisini. Gözleri kör ebabil kuşu son kez çırpındı uçmak için ve öldü. Bir yaprak düştü geceye sessizce... Rüzgar yüklendi ustaca gök gürültüsünü Bir yağmur şimşek oldu çaktı, gözlerinde Çoban Brankhados’un. Bir zeytin dalı barışa uzandı beyaz bir güvercinin gagasında. Zamansız doğdu gece, gebeydi gündüze. Sabah aydınlığa saldı tüm Didima’yı. Güpe gündüz ebem kuşağı buladı renklerini Gökyüzüne, Bir deniz atı kanatlandı Araladı da ebem kuşağının renklerini kanatları kırmızılandı... Yarım ay tamamladı kendini Yıldızlar kıskandılar ay’ı artık o dolunaydı... Nar çatlağı kırmızı sözcükler yazıldı gecenin kuytusuna, Bir solucan aşık oldu kendisinden kopan öbür yarısına. Bir gömütü ezdi geçti bir dev, bir gelincik boyun büktü. Taze incir sütü damlalandı toprağa toprak doğurdu tohumlarını geceye yağmur ıslakladı hasreti bilmeden, güneş ısıttı toprağı deniz çekildi kabuğuna el yordamı...