Köycü

Şenkaya aşkıyla yanıp tutuşan Çalışan, çırpınan arıydı KÖYCÜ Cehaletle ömrü boyu vuruşan İlahi hikmetin sırrıydı KÖYCÜ Abide şahsiyet bambaşka lider Sanata, kültüre hep teşvik eder Hanesini mektep edecek kadar Gerçekten gönül eriydi KÖYCÜ Cephede komutan, tarlada rençper İncele araştır, tam bir münevver Ediptir, yazardır, her şeyden evvel Vatan sevgisiyle doluydu KÖYCÜ Gazetesi, panayırı, piyesi İnsanını aydınlatmak gayesi Bir parlak zekâydı tek sermayesi Fukara halkının varıydı KÖYCÜ Her türlü zorluğa, direnip duran Hem pazar, hem parti cemiyet kuran Şenkaya halkına müspet yön veren Fazilet sahibi biriydi KÖYCÜ Tembelliktir fakirliğin anası Çalışmaktır derdi yalnız çaresi İlim ocağının yanan çırası Ebedi sönmeyen koruydu KÖYCÜ Köhne söze aldırmazdı geçerdi İşin erbabını bulup seçerdi Sayesinde şuur mantık yeşerdi İrfan güneşinin nuruydu KÖYCÜ Okut oğlun kızın vazgeç inattan Haberi olmalı medeniyetten Silkinip uyanın dedi gafletten Dirilişin sanki suruydu KOYCÜ Fikirleri alınılmaz pahada Kılavuzdu halka her bir sahada Dumlupınar derler ondan daha da Berrak, pırıl pırıl duruydu KÖYCÜ Bilmelisin ilim farzdır her kula Oku yaz, spor yap, ağaç dik sula Bu yönü gösteren emin pusula Halkının feneri farıydı KÖYCÜ