Yasanmamis Asklara

gecenin karanlığanda bir silüet belirdi senindi dinlediğim tüm şarkılar pıhtılaşmış kan gibi yapışıyordu zihnime her nakaratta sen vardın sessiz bir ölümdü istediğim yalnızca kalbime kazıdığım aşkım adına gönlümün ateşini söndürecek sözleri henüz söylememiştin umudun bittiğini gören gözlerimin açamadığı kalpler gizemlerini saklarken kapılarının ardında derinden çekilecek ahların rüzgarı mı uçurcaktı saçlarını yaşamadığım aşkım mı kapkara edecekti hayatımı kesilmeyen bileklerin yerine beynim kanıyordu durmaksızın yüzün siliniyordu yahut silindiğini sanıyordum zihnimden çatlıyordu beyim tam orta yerinden belliki ölü doğuyor ölü yaşıyordu aşkım hüznü yeni tanımaya başladım meğerse sonsuzluğu arayan her aşkın gittiği son... bohem zamanlarda yalnızlık içimi acıtıyor dudaklarımdan öperken ölüm yaşlar iniyor gözlerimden rüyalarıma kazıdığım mavi fosforlu bir son oluyor efsane aşklarının acı sonu bitiriyor düşlerimi mazideki hataların karanlığında gözlerimde bir ümit ışığı seni arıyorum seni