Höyük

aynı nehirde yıkadık bedenlerimizi ruhlarımızı savuran rüzgar sırtımıza siper ağaçlar kaybolduğumuz buğday tarlaları avuçlarımızdan kayan başaklar sütüne yaslanıp boynuzuna sarıldığımız sabır küpü can yoldaşları bronzdu tenlerimiz güneşe sevdalı karlı zirvelerin soğuğunu içerdik kış ayazı akan sele kokum sinmiştir uçan yele dalında rengarenk dibinde sapsarı adımlarımız yazılı kimiz sorma binlercemiz bir diğerinden habersiz ellerinde tuttuğun havayı suyu toprağı tattık sırayla bedenlerimizi sonsuzluğa kattık ırmağa kibirlenerek yukarıdan bakıyorsan bugün eğer yaşadığın höyük inan hatırlanmaya değer