Çember

Nasıl olsa bir gün eriye eriye tükenecek Güneş, nasıl olsa düşeceksiniz bir kaldırıma, severken ya da koklarken bir çiçeği, bir mektubu okurken ya da bir parkta güneşlenirken, çocukların oynaştığı bir sıra (sevgi, o yabanıl dağ geyiği, kaçar durur sizden) akşam çökerken, boğuk bir sıkıntıyla kente o alışılmış sicim yağmurlar yağarken (soluk, kararsız bir göğün altında, bir başınıza öyle) adımlarınız gider ya gitmez, sigaranız ağzınızda merhaba diyensiz, tükenmişliğinizi sonuna değin yaşarken siz var mısınız bu kentin pis havasında (bilmezken) sokak kedilerinin, o hüzün şarkılarının yanında nasıl olsa bir gün olacak bu, kaçamazsınız (siz kendiniz misiniz gerçekten? onu da düşünmelisiniz) meyhanelere girseniz sıkıntıyla, kavgalarınız olsa nedensiz ve korkunç. Tutup güvercinleri okşasanız ya da yolsanız tüylerini martıların ve onların gümüş saplı kara bir bıçağı öfkeyle sallasanız havaya tükeneceksiniz yine de. Bu korkunç sorunun karşılığı yok savaşlardan yenilmiş çıkacaksınız, yitik hep yitik neyiniz varsa, acının bilinmedik köşelerinde ta derinde yitik hep yitik. Boyuna bu. Varlaştırmaz sizi hiçbir şey akşamın yüreğe ağır basan o yılgın gelişinde isteklerin bilinmezliğinde, adım başı değişen, adım başı kararsız. Hangi soruya karşılık olacak? bilinmezken kalmanın neyi değiştireceği, gitmenin neyi eksilteceği neye yok desek, neyi çarmıha gersek, neye tapsak diye düşünseniz bile. Düşünmek olur bu önce, ama sonra? ama sonra sıkıntılarınızın kışı başlar yine de çevrenizde ateşten bir çember gibi darala darala çevrenizde ateşten bir çember gibi darala darala