Ora, Avşar Elleri

Çift kanatlı koca bir saray kapısı gibi Açılır zaman; Uçar güvercinler sevinçle Ve çiçekler Dikenler, doğanın yeşillikleri Yüz bin kokulu gül satılan Bir pazaryeri gibi önümüzde genişler. Bilirsiniz, nasıldır toprak Yağmurdan sonra; Uzak göklerde gökkuşağı; Yaza Girer dünya belki de Şimdi yeniden, umutla Herkes yaza bakar. Uyku, ağır Bir su gibi akar ve çavlanlar yapar; Böğürtlen Dikenlidir ve ellerini boyar çocukların Ve dişlerini; Yüzleri rüzgârla, güneşle gülen Köylüler, siler terini. Çeşmenin yanında Yüzlerce kuş; aşağıda, derenin içinde Birden süzülen bir atmaca; Mısır tarlasını dolanıp sağa Koyağın en görünmez yerine giden keçiyolu Artık sevdaya Kanat germez olur. Çadırlar sökülünce, dumanlar tüter kalır Sesler de orda kalır, gülüşler acılar da; Yine de İlkin bir şey görünmez Ama canlanır doğa sonra Çadır yerlerinde, otlaklarda, kaya diplerinde Atmaca, avını arar. Üstüne silahlar boşaltılan Sağır kaya, yankılar sesleri yeniden; Cinliceviz, Yokuşunbaşı, Dokuzağaç Birden uçan Kepir toprak, Ve hayvanlar dünyası: Sincap, kertenkele, karayılan. Ah ah, işte oradadır Saçları bir masal kirpikleri söylence Bir kadın, kiraz dalları gibi; elleri Ceviz kokan ve Alnına güneşler vuran ikindileri; Konup göçen Avşarlar içinde.