Kendime

Unutmanın verdiği sessizliği içine sindiren bedeni Şimdi sessiz çığlıklar atıyor yeryüzüne Ve her çığlık atışında biri daha ölüyor içinde Kimse duymuyor o çığlıkları, feryatları Kendine zarar veriyor Dost dediği insanlar teker teker yok oluyor Ve yenileri geliyor yerlerine Bu döngü nasıl oluyor da dönüyor derken Bazen bir aşk, bazen bir dost Suallerinin cevapsız kalmasını sağlıyor Ve tekrar kağıt, kalem ve biraz da müzik eşliğinde Bu sefer gözyaşlarını akıtmadan sayfalara Yazıyor durmadan, içindekini bilmeden İçindeki çocuğu sevmeye başlıyor Ve yine unutuyor dengesizlik içinde Yeni bir şarkı çalmaya başlıyor Dikkatle dinliyor, belki birşeyler anımsatır diye Fakat ne dinlediğinden birşey anlıyor Ne de anımsanmasını istediği şeyi anımsıyor Bu sefer kafası iyice karışıyor Unutmanın güzel olduğunu düşünüyor Yeni sevdalara koşuyor Fakat daha önce ayağına gelen aşk Bu sefer onu görmüyor bile Ağlamaya çalışıyor, gözyaşları akmadan, ağlayamıyor...