Fresk

I tual yaşlanır, müze sır verir, düşerdi çivi ellerimi ezdim boyalarla, su kattım kireç söndü, duvar yandı, sen geldin kimse çalmasın diye tavana yaptım resmini ıslak sıva üstünde sevişti renkler vals uzadı, fırça şaştı, ben şaştım kurumadan göl bitseydi kayık daha yıllarca uzatacaktım sevindi mabedin soğuk kubbesi heyecandan terledi, nemlendi sıva ummadığı bir anda alınca kollarına Mikelanj'ın diliyle fresk denen tazeyi güldü tavan ressama elinden aldım diye ressam kan çanaklarıyla yukarı bakıyordu ebedîlik adına yeminler yakıp bir duvara emanet bırakıyordu II önce kaşlar döküldü, kızamayacak süzülürken karlar rengi değişti iki siyah kayık yerde yatıyor kaşsız da güzel sonra kabardı saçlar ufalandı gökyüzü sırrı yayıldı freskin yere kapıştılar falcılar büyülü tellerini saçsız da güzel burnundan bir parça düştü peşinden ilâhiler yapıştı değdiği yere koklayamayacak aldığı ilk çiçeği aşksız da güzel yüzün yağıyordu pul pul tavandan kulaklar, yanaklar, kirpikler, tenin ağır ağır iniyordu hüzün tavandan III resmi hala tanımak mümkün siyah bir bant çekip gözlerine yargılamak mümkün ve ne mümkün anlamak, gözleri düştü düştü rüzgâr, kubbeler düştü dalgalar, köpükler, levhalar düştü göl düştü bir dudaklar kaldı tavanda direnirken yüzün en kutsal yeri senfoni bitti donakaldı şefin elleri dudaklar dökülmedi dudaklar dökülmedi döküldü dudaklardan soluk alıyor ruhumda fresk tavan cüzzamlıydı ihanet etti