أبا الحسين دعت نفسي أمانيها

ا السري الرفاء
0 Altın Yaprak
أَبا الحُسينِ دَعَتْ نفسي أمانِيها إلى يدٍ مِنكَ مَشهورٍ أياديها فَصَرِّمِ الصَّومَ عنَّا بعدَما ظَمِئت لهُ النفوسُ وفَقْدُ الرَّاحِ يُظميها فجُدْ بعَذراءَ مثلِ الشمسِ نَعذِرُها إن أظهرَت صَلَفاً للحُسنِ أَو تِيها و اعلمْ بأنَّ ظُروفَ الراحِ إن كَبُرَت عندَالهدَيَّةِ أبدَت ظَرفَ مُهدِيها

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.