İbranice Sevdim Seni

ezik bir kuşun kanadını okşar gibi boynu kırılmış bir simitçinin yerlere yayılan tezgahını toplar gibi ibranice sevdim seni değişen bir şey yoktu, aynı sokaklardaydı bata çıka yürüdüğümüz, durup kıyısında kustuğumuz aynı cami avlusuydu, aynı bıçaktı dokundukça parmakuçlarımız ıslandıkça, ağzımız kalınlaştıkça kabardıkça sesimizin ulaştığı yerlerimiz aynı bıçaktı girip girip çıkan yalnızlığımıza kan akmazdı çünkü kandan daha anlamlıydı sevgimiz canımız acımazdı elbet birbirimizden acı yoksul bir köylünün kara sabanına takılan altın dolu küpü sırtlamaktı, sarı bir hatıraydı savrulup giden bir yaprağın ardında bıraktığı bütün dillerini öptüm, yalnızca ibranice sevdim seni