عمعق بخاری

هزاران قبه عالی کشیده سر به ابر اندر که کردی کمترین قبه سپهر برترین دروا چو گرگ ظلم را کشتی به زور بازوی عدلت ز انبوهی شده صحرای اقلیم تو چون کمرا…

خواهم همه را کور ز عشق رویت تا من نگرم بس به رخ نیکویت یا خود خواهم همی دو چشم خود کور تا دیدن دیگری نبینم سویت

بس که بخشد کف تو در و گهر بحر شرمنده گشته و فاوا

چون نعره زنان قصد به کوی تو کنم جان در سر کار آرزوی تو کنم در هر نفسم هزار جان می باید تا رقص کنان نثار روی تو کنم

ای آفتاب ملک رهی خفته بود دوش غایب شده ز عقل و جدا مانده ای ز هوش وقت سحر که چشم شود باز از قضا دیدم به کوی خلقی ماننده سروش…

اندر زمانه جود تو تنگی رها نکرد بیمست ازین سخن دهن و چشم تنگ را

نوری ز جمال خود به روزن فگنم برقی ز وصال خود به خرمن فگنم من خار ره تو و خس باغ توام در هم فگنم زود به گلخن فگنم

دوش آن صنم سنگدل سیم بنا گوش آمد بر من تنگ دل و خسته و مدهوش دو نرگس مخمور چو دو نایژه خون دو لعل گهر پوش چو دو ناوچه نوش…

گرفت آب کاشه ز سرمای سخت چو زرین ورق گشت برگ درخت

خط تو که چون مشک شد از خامه حسن طغرای ملاحتست و سرنامه حسن خورشید کزوست گرم هنگامه حسن در نیل زد از رشک رخت جامه حسن

دهانت ای اغل گنده ریش گنده بغل همی کند همه شب گوه سگ به دندان حل همه جهان ز ره کون همی ریند و تو باز گه از دهان ریی و گه ز کون و گه ز بغل…

گر نیستی درون دلم آتش فراق کم هر زمان بسوزد از و استخوان و پوست چندان بگریمی که مرا آب چشم من برداردی روان و ببردی به کوی دوست

مردان سازند جای در خانه زین باشند زنان خانه نشین همچو نگین برعکس بود کار من بی دل و دین در خانه زین زن و منم خانه نشین

رسول بخت به من بنده دوش داد پیام بدان گهی که فلک زد به دل ضیا به ظلام سپاه روز بر افگند خرگه از صحرا زدند لشکر شب گرد کوه و دشت خیام…

به عمان قدرت فلک چون حباب ز دریای جاهت جهان بیله ایست